Moje odczucia w hipomanii

Chciałoby się rzec, że jest iście wspaniale. Ja się czuję świetnie i mam wrażenie jakbym miała remisję. Totalny odlot. Ludzie wokół twierdzą, że mam nadmiar energii i widać moją euforię. Mój lekarz i terapeuta od razu zauważają moja hipomanię. Rozweselona jak zwykle poszłam na terapię, gdy wybiła godzina 11:00 zasiadłam w fotelu. Miałam wrażenie jakby moje oczy latały na wszystkie strony, a do tego byłam po kawie. Czułam się pobudzona jednocześnie myśląc, że tak się czują zdrowi ludzie. Otóż jako doświadczona w tej chorobie potrafię zauważać epizody hipomaniakalne (choć nie zawsze) to mimo wszystko czasami nie mogę uwierzyć, że stan, w którym jestem nie jest normalny. To po prostu kolejny epizod. Nie mogłam uwierzyć w słowa terapeuty jednakże z tyłu głowy miałam wiedzę dzięki której potrafiłam myśleć nieco racjonalnie.

• Jak się Pani czuje?
• W porządku, nie mam już objawów ChAD.

Terapeuta natomiast zauważył pewna rzecz. Przeważnie, gdy jestem w epizodzie hipomaniakalnym mówię “nie mam już objawów”, a bywa, że i “jestem zdrowa”. Gdybym była w wyrównanym nastroju to powiedziałabym jak się czuję dokładniej, opisała swój stan, a nie tylko “jest w porządku” i nagle ni z tego ni z owego, że wszystkie objawy dwubiegunówki zniknęły. W głowie człowieka, który ma stany maniakalne powstaje taki misz masz, którego chory nieraz sam nie rozumie. Zapominam co mówię, zmieniam się, mam odmienne nawyki żywieniowe, jestem pobudzona, więcej się śmieję, jestem dowcipna, itp. Wszystko przychodzi mi wtedy z taką łatwością, a świat wydaje się być jeszcze piękniejszy. Pogadaliśmy z terapeutą o moim stanie i stwierdził, że rzeczywiście to chyba hipomania. Poszłam do psychiatry, który potwierdził jego przypuszczenia.

Teraz jest super, ale boję się tego upadku na twarz, bo on jest wtedy bardzo bolesny. Już wiem, że jestem w epizodzie hipomaniakalnym. Chciałaby, się rzec: „To jest idealny stan”. Prawda jest jednak inna, bo tak naprawdę to mi się tylko wydaje takim super epizodem, który ma gdzieś tam swoje podłoże. Mimo wszystko ma on  więcej minusów niż plusów. Wymienię wszystkie, ale nie każde będą dotyczyły mnie w tym epizodzie:

ChAD jest jedną z trudniej poddającym się leczeniu chorób.